Gevecht tussen liefde en vriendschap

 

De liefde in de Tristan-en-Isoldelegende is krachtig genoeg om koninkrijken te verwoesten. Hoewel het zo dramatisch of omvangrijk niet hoeft te zijn, lijdt het geen twijfel dat sommige liefdes gedoemd zijn en veel kunnen kapotmaken, bijvoorbeeld vriendschappen. Met deze rode draad speelt Abby Jimenez in haar boek Sinds die eerste nacht, vertaald door Karin Breuker.

Jimenez heeft reeds verschillende gesmaakte liefdesromans geschreven, onder andere Zeg dat je me niet vergeet, met in de hoofdrollen Xavier en Samantha die in dit boek bijrollen hebben. In dit boek vertelt de schrijfster dat ze over het boek Sinds die eerste nacht langer en grondiger te werk moest gaan, omdat de thema’s genuanceerder en diepgaander zijn.

Larissa schiet ontzettend goed op met Chris. Ze voelt zich veilig en beschermd bij hem. Ze hebben dezelfde hobby’s, lenen elkaar boeken uit die ze samen bespreken en beoordelen het beste brood waarbij ze dezelfde smaak blijken te hebben. Ze zouden een perfect stel zijn, alleen zíjn ze geen stel. Want toen Larissa na een concert moest kiezen met wie ze naar huis zou rijden, koos ze voor Mike, Chris’ beste vriend en sindsdien vormt ze een koppel met Mike. Chris denkt voortdurend aan dat moment terug en aan wat had kúnnen zijn. Maar Larissa is verboden terrein, want wie jaagt nu de vriendin van zijn beste vriend na?

Het boek begint meteen met een scène waarin Mike een enorm slechte beurt maakt. Het doet hem onbetrouwbaar en eendimensionaal overkomen, waardoor je als lezer meteen op de hand bent van Chris en Mike meteen afgeschreven is. Dat is een beetje te zwart-wit en een te karikaturaal begin. Rond pagina 50 en rond p. 100 trekt de schrijfster dat wel recht door Mikes karakter verder uit te diepen. Hij heeft paniekaanvallen en is veel onzekerder dan hij lijkt. Bovendien is hij gul voor zijn vrienden. Het kan echter niet meer veranderen wat tegen dan als een paal boven water staat: de lezer zal op de hand van Chris zijn. Chris is lief, zorgzaam, betrouwbaar en beschermend. Hij wordt neergezet als de volmaakte vriend en je zal meteen van hem houden. De hoofdstukken vanuit zijn perspectief worden afgewisseld met hoofdstukken vanuit Larissa’s perspectief, zodat je ook haar uit de eerste hand leert kennen. Zij wordt voorgesteld als lief, zelfstandig en ambitieus. Ze heeft veel moeite met hulp aanvaarden en moet heel hard werken om uit de armoede te ontsnappen.

Die armoede, de problematiek van de vicieuze cirkel van mensen met schulden, maar ook alcoholisme en ware vriendschap zijn de voornaamste thema’s. De auteur werkt deze mooi uit. Zo is ware vriendschap weliswaar prachtig, maar waar stopt loyaliteit en begint jezelf totaal verloochenen? Ook kunnen vrienden uit elkaar groeien wanneer ze opgroeien en hun karakters in verschillende richtingen evolueren en is het boeiend dat aangestipt wordt dat mensen soms alleen nog bevriend zijn omwille van een gedeeld verleden.

Deze zwaardere thema’s geven het boek diepgang. Hoewel het een ontzettend romantisch boek blijft, doen de thema’s en de grote aandacht die er aan gewetensonderzoek wordt gegeven het boek boven zichzelf uitstijgen.

Jimenez is er goed in om humor toe te voegen en vooral de scènes met de hond lenen zich hier heel dankbaar toe.

Wanneer het over de liefde gaat, schrijft de auteur heel mooi.

‘Het had wortels en een stam en takken die naar de hemel reikten. Het was onder en boven en alles daartussenin.’

en

‘Bij haar was het antwoord ja, zelfs als ik de vraag niet wist.’

Het is duidelijk dat dit boek er een is waar liefhebbers van liefdes die in de sterren geschreven staan hun hart aan zullen ophalen. Maar ook wie wat meer diepgang zoekt in een liefdesroman zal dit een fijn boek vinden en de paar kleine minpuntjes voor lief nemen.

 

Meeslepende historische liefde voor en op zee

 

Linda Wilgus schreef voorheen enkel kortverhalen in tijdschriften en schrijft met Dochter van de zee een historische debuutroman vol folklore. De vertaling gebeurde door Monique Eggermont en Frouke van Es. 

Isabel is een jonge weduwe die drie jaar na de dood van haar man bij de Slag van Trafalgar terugkeert naar het dorp van haar jeugd. Daar dook ze als jong kind doorweekt op en werd er geadopteerd. De plaatselijke bevolking is altijd blijven geloven dat ze de dochter van de Sea Bucca is, een soort zeemeerman. Nu besluit ze haar leven hier weer vorm te geven. Langs de kust zijn smokkelaars actief en douaniers die op hen jagen. Wanneer de smokkelaars haar op een nacht om hulp vragen wanneer hun kapitein gewond raakt, voelt Isabel een heel sterke en onverklaarbare band met de gewonde man. Ze besluit de smokkelaars te helpen en raakt steeds meer bij hen betrokken. Hiermee breekt ze de wet waardoor een spannende confrontatie alleen maar een kwestie van tijd is.

In deze historische roman valt heel wat boeiends bij te leren. Zo lezen we hoezeer het belang van klasse en stand een rol speelde begin 19^e eeuw in Engeland. Hoewel Isabel totaal verarmd is, willen mensen van stand met haar bevriend geraken, want er zijn niet veel mensen van hun stand en op vissers en werklieden kijken ze neer, zelfs als die meer bezitten dan Isabel. Ook de redenen voor het ontstaan van de smokkel en de grote steun die die onder de Cornische bevolking geniet, worden uitgelegd.

De positie van de vrouw is een ander boeiend thema. Regelmatig wordt het beeld van een ommuurde tuin gebruikt. Het hoeft dan niet zozeer een gouden kooi te zijn, maar zelfs een ommuurde tuin is nog steeds een gevangenis waar vrouwen beperkt worden. Zelfs als ze al het geluk hebben een echtgenoot te vinden die hen vrijheid gunt en ruimdenkend is voor zijn tijd, dan nog beperken de maatschappelijke mores een vrouw zodra ze het huis verlaat. Zo bezit een vrouw voor, noch in haar huwelijk enige vrijheid. Enkel als weduwe is ze haar eigen baas, zolang ze zich fatsoenlijk gedraagt en de grenzen niet te veel opzoekt.

Isabel is met hart en ziel aan de zee verknocht. Deze liefde wordt zeer mooi beschreven, hoe die aan haar trekt, hoe ze enkel vrij kan ademen als ze dicht bij de zee is.

‘In de donkere, lege slaapkamer fluisterden herinneringen haar toe tot ze de kleur van de zee kregen en in haar slaap vervaagden tot een nevelachtig blauwgrijs. Overdag voeren ze in het kielzog van James’ stem met haar mee.’

De vele beeldspraak rond de zee verveelt nooit, maar zal daarentegen bij de lezer krachtige beelden oproepen van die woeste natuur.

‘De oceaan roept haar, maar ze heeft geen woorden om te antwoorden.’

Over een tweegevecht schrijft de auteur dan weer mooi: ‘Hun bewegingen zijn zo snel en licht dat het lijkt alsof ze naar de wind kijkt die met een blaadje speelt. Ze weet niet wie van hen de wind is en wie het blaadje; ze zijn te veel aan elkaar gewaagd.’

Het boek is zeer vlot geschreven. In hoofdstuk twee ontmoet Isabel de smokkelaars al en er zit meteen enige vaart in het boek. Die vaart neemt toe naarmate het verhaal vordert en er verschillende twists en spannende momenten voorvallen.

Ook de personages zorgen voor aangenaam leesplezier. De lezer zal meteen meeleven met Isabel. Haar keuzes worden goed beargumenteerd en zijn daardoor geloofwaardig. Isabel is een sterke vrouw voor haar tijd en verlangt naar meer dan de tijdsgeest toestaat. Ze zoekt haar weg, wars van conventies en keurslijven. Ook de chemie met de smokkelaarskapitein is meteen sterk en geloofwaardig aanwezig. De romantiek vormt dan ook een hele mooie verhaallijn in het boek.

Het enige minpuntje is de ontknoping die iets te mooi is om waar te zijn en ietwat onrealistisch. Het magische erin stoort dan weer niet. Dat magische, mystieke element van Isabels mogelijke afstamming van een zeegeest voegt echt iets krachtigs toe aan het boek.

Tot slot siert het Linda Wilgus dat ze het verhaal niet koste wat kost een open einde wou geven om er later nog een vervolg aan te kunnen breien. Het verhaal is mooi afgerond en goed zoals het is, als een op zichzelf staand boek. De lezer zal zich in het Engeland van de 19^e eeuw wanen en moeiteloos samen met Isabel en de smokkelaars avonturen beleven tijdens enkele uren heerlijk leesplezier.