Tedere roman tegen
de achtergrond van de woeste natuur
Kelly Anderson debuteert met de roman De stem van
de zee. Zelf groeide ze op aan zee en ze baseert haar verhaal dan ook op
haar eigen liefde voor en verbondenheid met die zee.
Annie kent geen normale jeugd zoals elk ander kind. Ze leeft
van jongs af aan aan boord van een zeilboot met haar ouders en komt zelden aan
land. Ze groeit op met de zee en de sterren en haar jeugdvriend Evan. Als ze
twintig is, komt hier abrupt verandering in wanneer Annie na een tsunami
aanspoelt aan land. In de nasleep van deze ramp vindt en redt ze een
mysterieuze jongeman, Walker. Hij spreekt amper, maar zijn aanraking
veroorzaakt bij Annie mysterieuze beelden van de oceaan. Annie voelt zich
hierdoor intens aangetrokken door Walker en de zee. Maar ook haar jeugdvriend
Evan wacht nog steeds op haar. Dan verdwijnt Walker weer en laat Annie achter
met vele vragen. Zes jaar later heeft Annie het verleden ferm achter zich
gelaten en zich ervoor afgesloten. Maar dan duikt Walker weer op…
Het boek start met een proloog, gevolgd door vijf delen en
een epiloog. Het geeft interessante inzichten over het leven op zee, over
houtkap en over het behoud van de natuur en de diversiteit daarin. Heden en
verleden wisselen elkaar voortdurend af.
Het boek staat bol van de mooie taal en knappe beelden.
‘Ze probeert stilzwijgend een deal met de boot te sluiten
(…) De boot doet niet aan deals.’
‘Haar verdriet is een kwal met netelcellen (…) er klaar voor
om te steken telkens als ze aan haar ouders denkt (…) De kwal steekt.’ En
enkele pagina’s verder weer een verwijzing naar wat de kwal haar aandoet omwille
van haar verdriet.
De natuur wordt regelmatig verpersoonlijkt. Zo lezen we over
de tsunami ‘Als de oceaan zich eindelijk terugtrekt, vertrekt hij met een grom
in zijn keel.’ En over de wrakstukken dat ze ‘in boos zeewater druppen’.
‘De houtvlotten zijn een tapijt van boomstammen achter hen
die drijvende hiërogliefen in het water schrijven.’
‘Het land gunt de zee haar storm. Op die manier kan ze haar
grenzen verleggen. Zelfs als dat tot gevolg heeft dat er bomen omver worden
geblazen, klagen de bomen niet. Het zand herschikt zich.’
Het magisch-realisme speelt een zeer grote rol in het boek.
Die magie en dat mysterie zijn er vanaf het begin. Wanneer je bereid bent
daarin mee te gaan, wacht er een betoverend verhaal.
De hoofdpersonages worden goed uitgewerkt. Zo zien we hoe
Annie verscheurd wordt door de mysterieuze krachten die haar wegtrekken van
haar diepe genegenheid voor Evan, richting de mysterieuze Walker. Ook Evan
leren we goed kennen. Walker dan weer een stuk minder, wat logisch is, want het
hele mysterie draait om zijn persoon. Ook de zijfiguren leren we behoorlijk
kennen. Zo is oma Ruth een heel flinke vrouw die, samen met haar broer, oom
Henry, aan Annies angst werkt na de tsunami; is Mara een vreemde, maar liefhebbende
moeder en ook papa Aiden leren we redelijk goed kennen.
Met De stem van de zee schreef Kelly Anderson een mooie en
tedere roman over het vinden van je eigen weg en identiteit en over de kracht
van en de verbinding met de natuur. Wie meegaat in het magisch-realisme van dit
verhaal zal van dit boek genieten.
