Te lang uitgesponnen drama

 

Layne Fargo is de auteur van meerdere boeken met een sterke vrouw. Ze werkte als toneelschrijver en bibliothecaris voor ze zich voltijds aan het schrijven wijdde. Ze schreef De favorieten, dat vertaald werd door Marjet Schumacher.

Katarina Shaw weet als vierjarige al dat ze Olympisch kampioene wil worden in het kunstschaatsen. Wanneer ze Heath Rocha ontmoet, is de klik tussen hen er onmiddellijk en beiden trainen van kinds af aan samen. Ze klimmen gestaag op en fascineren de wereld mateloos met hun knipperlichtrelatie, zinderende chemie en rebelse aard. Tot een incident op de Olympische Spelen abrupt een einde maakt aan hun carrière. Tien jaar later blikt een tv-documentaire terug op het hele verhaal.

Het boek is opgebouwd uit een proloog, vijf delen en een epiloog, allen vanuit Kats perspectief, afgewisseld met interviewcitaten van anderen en een bonushoofdstuk vanuit Heaths perspectief.

Qua thema’s komen ambitie en topsport voorbij, liefde in al haar vormen, verraad en intriges, belangenvermenging, grenzen en de overschrijding ervan, klasseverschillen, prestatiedruk en gendergerelateerde verwachtingen.

Dat laatste thema verwoordt Kat heel scherp: ‘Toen ik sterk en zelfverzekerd was, moesten mensen niets van me hebben. Ik kreeg te horen dat ik te competitief was, te ambitieus, te veel. Maar toen ik onderuit was gehaald, gewond en bloedend, een prinses die gered moest worden in plaats van een zegevierende koningin, hielden ze ineens van me.’ Het is een bijzonder pertinent punt. Sterke vrouwen worden lang niet altijd gesmaakt, laat staan bewonderd. Het is een onderwerp dat verschillende keren terugkomt in het boek.

Kat is dus geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze is een hyperambitieuze en enorm gedreven haai op het ijs en daarbuiten. Ze is niet zo’n sympathiek karakter, maar is wel eerlijk daarover. Heath is jaloers, heetgebakerd en overbeschermend, vaak nukkig en nors. Ook hij is niet erg sympathiek.

De relatie tussen Kat en Heath is er een met vele hobbels. Kat houdt weliswaar veel van Heath, maar niet zoveel als ze houdt van ijsdansen en van winnen. Ze heeft een bodemloze put waar almaar meer ambitie in kan. Heath heeft dan weer àlles over voor Kat, op het ziekelijke en het obsessieve af. Zijn bodemloze put geraakt maar niet gevuld met de liefde die Kat hem geeft, want haar wereld bestaat uit meer dan hem alleen.

Het verhaal is eigenlijk een bewerking van Wuthering Heights. Niet alleen zijn de namen varianten op de protagonisten daar, maar de obsessieve liefde, de adoptie en woonomstandigheden, het verraad en de meedogenloze vergelding die daarop volgt, zijn gestoeld op Wuthering Heights. Helaas is het verhaal niet van dat niveau. Het heeft minder van het Griekse drama dat Wuthering Heights is, en meer van een highschooldrama waarbij beide protagonisten zelfs als ze bijna dertig zijn, nog steeds amper gegroeid zijn en steeds dezelfde fouten blijven maken. De drama’s blijven elkaar maar opvolgen in een eindeloze soap. De spanningsboog staat daarbij gespannen en werkt naar een slot toe… perfect in het midden van het boek. Dan begint alles opnieuw met nieuwe intriges en drama’s en dan nog een derde keer. Hoewel er in de docustijl telkens spannende cliffhangers komen die de spanning opbouwen, is het te veel van het goede. Er is immers een grens aan de hoeveelheid drama die geloofwaardig is en hier wordt het te veel uitgesponnen. Toch is zeker niet alles slecht aan het boek. Het begin is goed en ook het einde is zeer te genieten met een paar knappe twists.

De vriendschapsrelatie tussen frenemy’s Kat en Bella verdient een bijzondere vermelding. Die is veel boeiender en authentieker en vormt een origineler verhaal dan het liefdesdrama.

De humor in het boek is goed en redelijk frequent.

‘Ik weet niet eens meer wat het goede doel was-walvissen of kinderen of iets anders wat constant gered moest worden’

Het format met de interviews tussen het verhaal door, doet enorm denken aan Taylor Jenkins Reids Daisy Jones and the Six. Hoewel het in eerste instantie stoorde, omdat het het verhaal telkens onderbreekt, zit er een zekere humor in. Zo zie je doorheen het boek steeds dezelfde mensen geïnterviewd worden en het zijn typetjes die consequent worden neergezet: er is het tuttige jurylid, de patriottische Russische kampioene die telkens steken uitdeelt en aanhaalt dat het er in Rusland nooit zo aan toe zou gaan, de naïeve collega, de brutale en sardonische reporter.

Hoewel vele vooruitwijzingen proberen om de spanning erin te houden, kan je het als lezer niet helpen om te denken: welk drama komt er nu weer aan. Het maakt het boek helaas tot een enerverende zit van een ellenlange soap. Stukken schrappen had hier een veel beter verhaal opgeleverd.