Ode aan paarden en de natuur

 

Met Schaduwstorm schrijft Callie Coles het eerste deel van de tweedelige serie ‘Spinning Silks’. Hoewel dit een debuut is, is de auteur via Instagram behoorlijk bekend en haar roman scoorde dan ook meteen goed in Engeland. De vertaling gebeurde door Saskia Peeters.

Wanneer Sage haar gewelddadige huwelijk ontvlucht, keert ze samen met haar zoontje Hal van drie terug naar de paardenrenstal van haar grootouderlijke thuis. Daar in een landelijk deel van Engeland hoopt ze weer rust te vinden. Ze ontmoet er Rafe Dunbarton, een vriendelijke trainer van paarden en er ontstaat heel snel een vriendschap die langzaam uitgroeit tot meer. Maar haar gewelddadige echtgenoot Santiago is niet van plan om het zo maar op te geven.

Het boek is vanaf het begin vlot geschreven. De karakters zijn aardig en je leeft meteen met hen mee. Hoewel ze redelijk tot goed beschreven worden, zijn ze bijna allemaal enórm aardig en de slechteriken zijn extreem onaardig. Het zorgt voor karakters die niet helemaal realistisch aanvoelen. Zo is het hoogst ongeloofwaardig dat wanneer Sage vlucht naar het ouderlijk huis van Rafe, de adellijke familie haar met open armen ontvangt, zonder haar te kennen. Het lijkt iets te veel gevraagd dat een adellijke familie voor hun erfgenaam en drager van de adellijke titel meteen staat te springen om een alleenstaande moeder die op de vlucht is voor problemen. Hoewel uiteraard hartverwarmend, had dit wel wat meer uitgewerkt mogen worden en iets minder zoet mogen worden beschreven. Het had de geloofwaardigheid alleen maar ten goede kunnen komen.

De zintuigelijke beschrijvingen van zowel de natuur als de paardensport zijn prachtig. Dat de liefde voor paarden ervan afspat, zien we onder meer terug in de uitgebreide beschrijvingen van de vossenjacht, die meer om spoorzoeken dan om jacht blijkt te gaan. Het is maar een van de dingen over paarden die je zal bijleren.

Het boek is vanaf het begin knus en nostalgisch. Het voelt alsof je omarmd wordt door een warme deken en hoewel het zoet is, is het niet mierzoet. Zo is de grootvader van Sage een strenge, ietwat barse man die zijn emoties niet vlot toont, maar zijn kleindochter via show, don’t tell overduidelijk graag ziet. Ook Rafe is niet zeemzoet, maar een man met karakter. De twee romantische relaties in het boek zijn weliswaar voorspelbaar, maar het blijft toch fijn om te zien hoe ze zich ontwikkelen.

Een leuke vondst is hoe elk hoofdstuk wordt ingeleid door een citaat uit een ander boek. De taal is niet uitzonderlijk, maar af en toe treffen we toch, bovenop de gloedvolle beschrijvingen van het Engelse platteland of de paardensport, een mooie zin aan.

‘Hij bedacht dat blijdschap haar goed stond, het kleefde aan haar als sterrenstof.’

De hoeveelheid spanning in het boek is beperkt en het laatste deel van het boek zakt wat in qua gebeurtenissen. Dit wordt op het einde van het boek weer goed gemaakt met een cliffhanger die doet uitkijken naar het tweede deel.

Naast liefde en paardensport als belangrijkste thema’s, vinden we ook een ode aan het moederschap en aan familie terug. Ook de persoonlijke ontwikkeling van Sage en hoe die weer uit haar schulp kruipt eenmaal ze terug is in de schoot van haar familie, is boeiend om te lezen.

De eindredactie van het boek kon iets beter. Er staan nog redelijk wat tikfoutjes in. Bovendien zijn er ook een paar vertaalfoutjes te vinden.

Hoewel het verhaal niet bijzonder origineel is en de karakters niet erg gelaagd, is het een aangenaam en vlot geschreven boek. Zeker wie enige liefde heeft voor paarden of het platteland, zal van dit verhaal genieten, want Callie Coles slaagt erin te zorgen dat het voelt alsof je zelf aanwezig bent op het mooie platteland, op de rug van een paard.