donderdag 25 april 2019

Opdracht  - Exotisch gerecht

Beschrijf je zintuiglijke gewaarwordingen nu je voor het allereerst in je leven horreliemorrelie voorgezet krijgt. Wat een exotisch gerecht! In geuren en kleuren graag.
Max. 200 woorden
Opdracht Horreliemorrelie

Hij fronste toen hij de horreliemorrelie voorgeschoteld kreeg. Het zag er op zijn zachtst gezegd ... vreemd uit. De koeiekop waarin het werd opgediend, het felle blauw van korenbloemen, vermengd met het grasgroen van de sprinkhanen met een warme ondertoon van geel graan. De oplichtende vuurvliegjes die erin dreven, maakten het echt helemaal af. Hij aarzelde en nam toen net zoals de mannen van de Stam de koeiehoorn die zich rechts van zijn bord bevond. De geur was overweldigend. Hij meende iets van citroen en frisse sparren te ontwaren in de mengeling die hij nu langzaam naar zijn mond bracht. Toen hij de sprinkhanen hoorde sjirpen, moest hij zichzelf even vermannen. Langzaam slurpte hij van de dikke vloeistof. Verrast keek hij op. Het was best lekker eigenlijk, het smaakte als een fris lentesoepje. Nou ja, eens hij die huppelende sprinkhanen in zijn mond tot stilstand had gebracht...
Gent

Ik ben geboren in Gent en heb er mijn eerste peuterjaren gesleten. Daarna verhuisden we naar een dorp in de nabije omgeving van Gent. Dat Gent nooit ver weg was, heb ik aan mijn moeder te danken die er haar wilde tienerharen kwijtraakte en voor wie Gent altijd een bijzondere plaats innam in haar jeugdherinneringen. Dat mocht je toch wel een beetje letterlijk nemen, want ik herinner me verschillende keren dat we op de Gentse Feesten ex-lieven van haar tegenkwamen...
Ook ik liep een deel van mijn lagere school, mijn middelbaar en mijn verdere studies in Gent. Mijn zoontje zat in een Gentse crèche en ikzelf werk in Gent. Mijn tienertijd is met Gent verweven: het was de stad waar ik voor het eerst uitging, waar ik jaren geleden tijdens de Gentse Feesten Clouseau zag optreden, om daarna al giechelend midden in de nacht een pak friet te verorberen dat beter smaakte dan de beste culinaire maaltijd. Het was de stad waar ik na de examens ging shoppen, de stad waar ik nog steeds met veel plezier de stadsbib leeg lees. Het is ook de stad waar ik ’s avonds al mopperend samen met velen in de file sta.

Het is een stad om fier op te zijn. De stad waar de Gentse Feesten het grootste festival van het land vormen en waar het prachtige Lichtfestival plaatsvindt. Het is de stad die ons de voorlopers van Vlaamse ‘plantrekkerij’ en achterpoortjes leverde. Al ten tijde van Keizer Karel weigerden de Gentenaars belastingen te betalen... en de strop waarmee ze als straf moesten rondlopen... is tot op heden hun grootste trots. Jaarlijks tijdens de openingsstoet van de Gentse Feesten worden de stroppen verbrand voor de poort van het Gravensteen aan het einde van de optocht als teken van de trots en koppigheid van de Gentenaars. Starten met een blaam en eindigen met een trots symbool van de eigenheid van je stad... faut le faire!

Gent is ook de stad die door de fictiereeks Flikken onsterfelijk werd gemaakt. Ik weet het, ik weet het, Flikken is al een tijd voorbij, maar als die hard fan, heeft het me de absurde Pavlovreactie opgeleverd dat ik nog steeds glimlach telkens ik een combi zie... Ook op een mooie januari-avond op het Lichtfestival waar de enorme, kleurrijke lichttunnel in de Belfortstraat iedereen kreten van bewondering liet slaken, was mijn eerste reactie als een groupie die haar favoriete filmster ziet: schat, schat, dit is de Belfortstraat uit Flikken, en... oh ja, wat een mooie lichttunnel...

Dat Lichtfestival was een heel bijzondere ervaring. De schitterende verlichting op de prachtige gebouwen, de illusie van de auto die uit het steegje kwam geracet. Een van mijn favorieten waren echter de kindertekeningen op het Gravensteen. Want Gent is ook leuk voor kinderen. Tijdens de Gentse Feesten maakte zoonlief met veel brio de springkastelen onveilig en ook de theatervoorstellingen voor kinderen kon hij wel smaken.

En zo weet Gent elkeen te bekoren, de shoppende tiener, de kinderen op hun vele attracties, de liefhebber van lekker eten in de vele restaurantjes, de romanticus op het water terwijl hij de Graslei en de Korenlei voorbijvaart, met zijn hoofd in een ver verleden, de volwassenen die van heinde en ver komen om jaarlijks te genieten van de Gentse Feesten. Gent bekoort iedereen. Iedereen? Ja, letterlijk iedereen. Zelfs de duivel heeft zijn woonplaats in Gent gevonden in het Geeraard de Duivelsteen, genoemd naar ridder Gheeraert Vilain. Wat hem in Gent houdt? De overheerlijke Gentse neuzekes natuurlijk!

opdracht: 2 zinnen, 50 woordenverhaal


Lente op zijn Belgisch

Het weerbericht voorspelde een prachtige eerste lentedag dus trekt ze na het werk haastig haar winteroutfit uit en terwijl de zonnestralen door de ruiten piepen, kiest ze uit al haar zomerjurkjes en sandalen. Grondig ingesmeerd met zonnecrème zoekt ze haar zonnebril en stapt haar voordeur uit, recht in de regen.



50 woorden


Moeder heeft het gehad

Moe, zo moe wordt ze van dat gezeur. Ze buigt voorover en trekt resoluut de stop eruit en klaar, daar gaat het kind, met het badwater mee het afvoerputje in.




donderdag 14 maart 2019


Ik kon vroeger vaak heel erg genieten van de soms heel foute tekstjes uit de ‘U vraagt erom’ stukjes van Tom Heremans. Een tijd geleden probeerde ik om zelf een aantal vragen te bedenken en een fout antwoord erop te schrijven. Vaak nemen die tekstjes vrouwen op de korrel of onderwerpen die ik zelf belangrijk vind. Het leek me een uitdaging om meningen te verkondigen waar ik vaak niet achter sta. Om ‘politiek incorrect’ te proberen zijn. Hier dus een poging.



Vraag: Beste ‘U vraagt erom’
Ik heb net een rode broek gekocht waarvan ik vind dat hij me fantastisch staat. Mijn vriend zegt echter dat mijn kont dik is in een rode broek. Wat moet ik nu doen?
 Vertwijfelde vrouw

Beste vertwijfelde vrouw
Uw vriend heeft ongelijk. Als uw kont er dik uitziet in een rode jeans, dan is uw kont gewoon dik. Punt. Daar helpt geen veranderen van kleur aan, hoogstens een grotere maat broek. Zeggen dat uw kont dik is in een bepaald kleur is absurd. Uw kont is altijd dik. U heeft nu twee keuzes: Of u zegt aan uw vriend dat hij consequent moet zijn en beter kijken in het vervolg. Maar dan zal hij u voortaan niet alleen dik, maar ook een zeur noemen. En geef hem eens ongelijk. Of u koopt een zumbavideo en slaat aan het trainen. Tenzij het daar al te laat voor is natuurlijk.



Vraag: Beste ‘U vraagt erom’
Ik heb mijn schoonouders beloofd te koken voor kerstavond, maar ik kàn helemaal niet koken. Is mijn huwelijk en imago nu in gevaar of kan ik dit nog oplossen?
Kookanalfabeet

Beste kookanalfabeet
U behoort duidelijk tot de uitsloverige categorie die zaken belooft en dan pas denkt. Het boek ‘We zijn allemaal dom’ zou u goed van pas kunnen komen. Maar daarmee lost u uw kookprobleem natuurlijk niet op. Ik raad u aan een recept van een BV te bereiden en dat diep gedécolleteerd op tafel te zetten met de verwijzing naar die BV. Elk zinnig mens wéét dat recepten van BV’s niet deugen en dat u daar niets aan kan doen. En uw man en schoonvader zullen sowieso niet verder kijken dan uw décolleté.



Vraag: Beste ‘U vraagt erom’
Mijn vrouw wil scheiden omdat ik niet wil meedoen aan het SM-ritueel op pagina 748 van ’51 tinten grijs-bruin’. Wat moet ik doen?
 SM-analfabeet

Beste SM-analfabeet
Dit is niet haar echte reden. Het is hoogstens de druppel die de echtelijke emmer doet overlopen. U behoort vast ook tot de categorie mannen die ook al niet mee wou naar Twilight. ‘Liefde is een werkwoord’ zeggen ze: had u zich nog niet afgevraagd wat dit allemaal inhield misschien? Maar troost u: nu kan u voortaan ongegeneerd de toiletbril omhoog laten staan en uw Playboys hoeft u ook niet meer te verstoppen.



Vraag: Beste ‘U vraagt erom’
Ik ben helemaal vol van mindfulness, maar mijn vriend vindt dit maar niks. Wat moet ik doen?
Mindful Nessie

Beste Mindful Nessie
Het kostte me enige moeite om me ertoe te zetten u te antwoorden. Mindfulness gaat over in het ‘nu’ blijven en ik wil juist overal behalve hier zijn om te antwoorden op uw saaie vraag. Als ik in het ‘nu’ wil zijn, is dat ‘nu en hier’ overal behalve in een mindfulness cursus, maar dit even terzijde. ‘Nu’ heeft u een vriend, en als u die wil houden, moet u misschien een boeiendere hobby zoeken. Of u eindigt in een ‘nu’ dat zo saai is, dat zelfs een mindfulness cursus boeiend lijkt.



De auteur van deze stukjes wijst elke verantwoordelijkheid af over bovenstaande foute tekstjes. Aan alle mogelijk gekwetste personen: ik heb zelf verschillende rode broeken (of mijn kont er daarin dik uitziet of niet, laat ik in het midden 😉. Bovengenoemde meningen zijn louter het resultaat van een schrijfoefening 😉

woensdag 13 februari 2019


Soms wou ik dat het leven een quiz was. Dan hoorde je plots de quizmaster zeggen ‘Stop de klok’ en kon je even rustig nadenken over die totaal onverwachte vraag over voorlichting die je snotneus je plots stelde. Help, wanneer is die zo groot geworden? Nu sta je gewoon te stuntelen en probeer je je verschrikte gezicht te redden. Je zou de tijd hebben om je even om te draaien -gezicht weer in de plooi- en dan doen we de ‘strenge mama-act’, maar ditmaal iets geloofwaardiger. Als je kind een vraag stelde waardoor je je oliedom voelde, riep je een hulplijn in, hoewel google en wikipedia tegenwoordig ook goede vrienden geworden zijn. Een ‘net gemist’ optie, zou een goede pedagogische reactie -ditmaal zónder gillen- opleveren. Mijn geduld verliezen? Ik? Nooit… Oh, en trouwens, na de eindronde zou ik best wel eens naar huis willen gaan met een paar prijzen in plaats van met een nieuwe lading grijs haar en hoofdpijn.

woensdag 6 februari 2019

paranormaal foutje


De waarzegster legde de laatste tarotkaart en keek haar van onder haar dikke wenkbrauwen vorsend aan. Ilse glimlachte aarzelend. De hese stem van de waarzegster vulde de ruimte.
‘U zal een gruwelijke dood sterven in hete schoenen.’
Ilse verstijfde, maar voor ze iets kon antwoorden, fronste de waarzegster en schudde geërgerd haar hoofd.
‘Nee, sorry’, mompelde ze. ‘dit is de verkeerde fiche. Het is die van de stiefmoeder van Sneeuwwitje. Die stagiaires ook! Ik had nog zo gezegd…’