Een tijdje geleden gaf ik een les over China aan heel erg wakkere negen-jarigen. De juf had hen beloofd dat ze AL hun vragen over China moesten verzamelen en aan mij stellen, want ik was een EXPERT. Die ‘AL’ namen ze heel letterlijk. Ik kreeg een lawine vragen over me heen, die het begrip ‘out of the box’ heel erg ver oprekten. Toen ze me details begonnen te vragen over de krekel uit de film Mulan, moest ik hen weer IN the box krijgen. Grappig hoe ver je expertise hoort te reiken. Er moeten blijkbaar dringend een paar vakken toegevoegd worden aan het curriculum van mijn opleiding.

En als ik er over nadenk: aan de curricula van ALLE opleidingen. Even denken: een DOKTER van eender welke strekking moet vroeger ZEKER alle details over het Dokter Bibber-spel gekend hebben. Een bouwvakker moet alle namen uit Bob de Bouwer kennen, een kok moet het recept van Smurfbessentaart uiteraard al uitgeprobeerd hebben, de politie heeft maar beter het nummer van Mega Mindy en Rox in hun telefoon zitten, het leger heeft de verschillende krachten in Pokemon hopelijk grondig bestudeerd, … Je ziet, we hebben nog veel werk aan de winkel.

Maar, ik pleit schuldig: het was heel fijn om te doen 😊

Ik kwam daarstraks aan de schoolpoort een heks tegen. Ze was blijkbaar vergeten zich een beetje incognito te kleden. Ze kreeg een brede, ietwat afgunstige glimlach van mij. Ze vroeg zich vast af waarom die muggle zo breed lachte naar haar…

Sommige dingen zou je soms in een vragenlijst moeten gieten. Ik stel me zo voor dat ik een vragenlijst in mijn bus krijg:

Ben je vandaag al met de natuur in aanraking gekomen.

A.      Ik heb me getengeld. Telt dat ook?

B.      Ik heb een spin buiten geveegd. Gisteren. Of nee, vorige week.

C.      Ok, ok, ik weet het. Ik moet dringend eens een herfstwandelingetje gaan maken, want ik vermoed dat een aflevering van National Geographic óók al niet telt.

Een tweetal maand geleden schreef 'de wakkere papa' in zijn column in de Gezinsbond over de invloed die we als ouders hebben op onze kinderen. We moedigen bepaald gedrag aan en berispen ander gedrag. We stimuleren de eigenschappen die wij belangrijk en waardevol vinden. Vaak is het niet enkel de genetica die maakt dat onze kinderen op ons lijken, maar ook onze voorkeuren, onze opvoeding. Nature én nurture...

Ik schreef onderstaande als reactie op de website van de Gezinsbond (https://gezinskrantdebond.wordpress.com/2018/10/24/lief-of-stoer-kies-zelf-maar/#comments)


Toen mijn spruit nog een spruitje was, las ik toevallig: 97% van alle kinderen is creatief, maar 3% van alle volwassenen is dit nog. De maatschappij slaagt erin die creativiteit in de kiem te smoren, te berispen. Focus is nodig, praktisch denken, hard werken. Dromen? Nee… Nergens goed voor!
Ik dacht: mooi niet. Mijn kind zal de kans krijgen om creatief en fantasierijk te zijn. Ik ga het niet afremmen. Stiekem vond ik het wel fijn als hij bij die 3% zou eindigen. The last ones standing… met hun hoofd in de wolken.
Wel, ‘be careful what you wish for’ zeggen ze. Mijn zoon is nu 9. Ik heb hem onderweg heel veel aangemoedigd als hij creatief wou zijn, of als hij prachtige fantasieën uitte. Ik herinner me dat hij en ik in de bib enthousiast luidop een verhaal bijeen aan het fantaseren waren. Een ander kind, jonger dan hij, zei heel verontwaardigd: dat bestaat toch niet! Ik had in alle stilte medelijden met dat kind. Een kleuter, en nu al zijn fantasie kwijt… Dat zou mijn kind dus niet overkomen. En zo gezegd, zo gedaan. Ik stimuleerde mijn zoon, en hij dreef vaak af naar andere oorden. Andere planeten, soms ook als het eten klaar was, of zelfs als het al koud werd… Op oudercontacten kwam vaak terug dat hij soms totaal elders zat en de juf niet gehoord had. Ook thuis drijft hij mijn man en mij soms een beetje gek. Het is niet altijd gemakkelijk om hem tijdig ergens te krijgen, als zijn hoofd nog helemaal van planeet Fantasia moet terugkeren naar het aardse rijk der zeurende mama’s die tijdig op school willen zijn.
Regelmatig staat hij op pantoffels of in pyjamabroek klaar bij de fiets. We zoeken samen ijverig naar het uit-knopje van zijn fantasie, zodat hij als het moet ook gefocust en geconcentreerd kan zijn. Maar alle mensen, wat een pracht fantasie heeft hij nog steeds! Hij bedenkt de mooiste verhaaltjes en maakt de heerlijkste opmerkingen. Hij kan werkelijk op een heel eigen manier naar de wereld kijken. Ik ben apetrots op hem.
Heb ik hier goed aan gedaan? Geen idee. Maar als hij erin slaagt het uit-knopje van zijn creativiteit naar eigen believen te gebruiken, kan hij volgens mij beide werelden aan. De praktische, echte wereld, en zijn eigen, mooie droomwereld…

Mijn zoon heeft een abonnement op voetballen terughalen uit de tuin van de buren. Ook tussen onze garage en die van de buurman belanden wel eens ballen. Of op het lage dak van onze keuken. Maar een paar weken geleden spande toch echt de kroon. Ik kwam net van school met zoonlief. Omdat het zo’n mooi nazomerweer was, onderhandelde mijn zoon of hij nog even mocht buitenspelen voor hij aan zijn huiswerk begon. Toen ik binnen bezig was, hoorde ik de garagepoort metalig protesteren. De ramen daverden af en toe in hun sponningen en ik wist dat alles goed was. Zoonlief was zijn overtollige energie aan het kanaliseren in een enthousiast partijtje voetbal. Plots kwam hij met een beteuterd gezicht binnen. ‘Mama, ik denk dat je heel erg boos gaat zijn.’ Verschillende scenario’s schoten door mijn hoofd, zoals die keer dat hij als kleuter de bakfiets volledig vol water geschept had met een leeg conservenblik. Ik was meer dan een half uur bezig met leeghozen, waar ik uiteraard veel minder lol aan beleefde dan hij aan het vullen ervan.

Ik keek hem enigszins geërgerd aan en zei: ‘Wat nu weer? En waarom loop je rond op één kous en één sandaal?’ Met tranen in zijn stem vertelde hij me dat dàt net het probleem was. Hij had zo hard geshot dat zijn sandaal uitgevlogen was en met een prachtboog op het garagedak van de buurman geland was. Ik kreeg de slappe lach en ging met hem de schade opnemen. Inderdaad: ik zag de sandaal parmantig liggen in de dakgoot van de buren.

Eenmaal ik mijn lach weer onder controle kreeg, had ik dus het genoegen om aan te bellen bij onze buren met het absurde verzoek om een ladder om een sandaal te redden van het dak…

Als ik aankom, staan ze daar, verspreid in groepjes. Ze hebben hun rug naar de toezichters gedraaid. Hun bewegingen zijn snel en schichtig, hun gedrag is heimelijk. Hun hele houding is verdacht. Als er een toezichtster hun richting uit wandelt, verspreiden de dealers zich en komen elders weer samen. Ja, het is verboden wat ze doen. Het hangt overal uit op A4’tjes met felle kleuren. Het terrein? Een speelplaats. De daders? Acht- en negenjarigen. Het vergrijp? Pokemonkaarten ruilen op een andere dag dan maandag of vrijdag.

**********

Ik vind het heerlijk om mijn fantasie op hol te laten slaan in alledaagse situaties. Dus wie mij zag grinniken op de speelplaats die dag, weet nu waarom :-)
Sofie xx

Hoe ziet de wereld eruit in 2030?

JCW (Jeugd, Cultuur en Wetenschap vzw) hield een wedstrijd om het boek 'Groeten uit 2030' te winnen. Ze wilden weten hoe je dacht dat de wereld er dan zou uitzien. Dat inspireerde me om dit stukje te schrijven. Blijkbaar vonden ze het wel leuk, want ik won het boek :-)

Hoe ziet de wereld eruit in 2030?

Matthijs struikelt bijna over het ding. Hij fronst zijn wenkbrauwen en bukt zich om het op te rapen. ‘Opgelet, uw BMI gaat de foute richting uit’ zegt zijn identiteits-chip wanneer het zwembandje rond zijn middel de sensor op zijn broekband bijna plet. ‘Meer vezels en fruit, minder cola. Bericht opgeslagen.’ antwoordt de chip op de digitale boodschappenlijst aan de frigo. ‘Gezondheidsinfo uit’ zegt Matthijs geërgerd, waarop de chips gelukkig zwijgen. Hij weet zelf ook wel dat hij te dik is, maar wat wil je. Virtual geocaching versie 5.3 vult zijn dagen, samen met ‘4D ski: de ultieme ervaring’. Het nieuwe spel is immens populair. Vanuit je zetel beleef je een ski-ervaring waarbij je de kou voelt, de prachtige skihellingen ziet door je bril, de geuren van dennenbossen ruikt en dat alles zonder kramp, blessures, longontstekingen of gebroken benen. Gezellig in je luie zetel. Zijn pa zeurt er regelmatig over wanneer hij vertelt over de wereld voor 2020. Vroeger speelden kinderen blijkbaar écht. Ze sportten buiten, kregen spierpijn en hadden geen overgewicht. Matthijs zou het niet weten. Hij kan zich zo geen wereld indenken. Hij is geboren in 2018 en nadat de wereld in 2020 volledig digitaal, geautomatiseerd en virtueel ging, heeft hij sinds zijn peutertijd niet veel meer gedaan dat niet virtueel was. Vandaar dat zijn identiteits-chip hem tot vervelens toe aanspoort meer te bewegen omdat een BMI van 28 voor een 12-jarige echt niet gezond is. Voor 2020 een uitzondering, nu echter wijdverspreid.

Als hij zijn zoekchip vraagt om info over het ronde voorwerp waarover hij bijna viel, zegt die dat het ding een ‘bal’ heet. Blijkbaar speelden zowel kinderen als volwassenen er allerlei spelletjes mee, met namen als voetbal, volleybal en basketbal. Matthijs kijkt er verwonderd naar en een beetje gefascineerd. Het ding ziet er prehistorisch uit, bedrieglijk simpel en zonder enige technologie. En toch konden kinderen en volwassenen er zoveel kanten mee uit. Die pre-2020’ers waren echt wel bijzonder…